Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

" Przyjęcie Żydów " R.P 1096.


Władysław I Herman (ur. ok. 1043, zm. 4 czerwca 1102) – książę z dynastii Piastów, władca Polski w latach 1079-1102. Młodszy syn Kazimierza I Odnowiciela i jego żony Dobroniegi. Władzę objął po wygnaniu brata, Bolesława Szczodrego. Zmienił kierunek polskiej polityki: zawarł sojusz z Czechami i wznowił uległość wobec cesarstwa, wyrażoną odrzuceniem starań o koronę królewską. Dążył, wraz z wojewodą Sieciechem, do wzmocnienia autorytetu monarchy. Wkrótce jednak w ręce palatyna przeszła faktyczna władza w państwie. Wobec sprzeciwu możnych, wrogo nastawionych do wszechwładzy Sieciecha, został zmuszony do jego oddalenia i podziału państwa między synów: Zbigniewa (otrzymał Wielkopolskę, Kujawy, ziemie sieradzką i łęczycką) i Bolesława (przypadły mu w udziale Śląsk i Małopolska) w 1097 roku. Herman do śmierci (1102) zachował jedynie Mazowsze i władzę zwierzchnią.

Bolesław III Krzywousty (1085/1086-1138), syn Władysława Hermana i Judyty księżniczki czeskiej, książę polski 1102. rozpoczął zawojowanie Pomorza, dotarł aż do Szczecina, zajął z czasem Rugją, wyprawił się na Węgry przeciw Kolomanowi, zgromił cesarza niem. Henryka V. i zmusił go do odwrotu z Polski. Ustanowił porządek dziedziczenia na podstawie t. z. senjoratu i podzielił państwo między czterech synów z rozporządzeniem, aby zwierzchnia władza i posiadanie Krakowa na zawsze przy najstarszym pozostawały.

Zbigniew (1070/1073-po 1112), najstarszy syn Władysława Hermana i nieznanej z imienia żony nicdynastycznej, kleryk zakonny do 1093, książę polski 1102-1107. Otrzymał po ojcu Mazowsze oraz całe życie walczył o władzę nad Polską z Krzywoustym, zmawiając przeciw niemu Czechów, Morawian, Pomorzan. W r. 1108 musiał Bolesław przedsięwziąć wyprawę, aby go poskromić. Ujął się za wichrzycielem cesarz Henryk V. i żądał dla niego połowy spuścizny Hermanowej. Następnie szukał Zbigniew oparcia u Władysława czeskiego. Krzywousty kazał w końcu oślepić buntownika, — aby raz na zawsze unicestwić jego zabiegi.

Otto z Bambergu (ok. 1065-1139),kapelan na dworze Władysława Hermana, późniejszy biskup bamberski 1102,słynny z misji na Pomorzu 1124-1128. zwany " Apostołem Pomorza " i " ojcem klasztorów " gdyż zakładał nowe opactwa i ośrodki klasztorne. Gdy Bolesław Krzywousty dokonał po długich wysiłkach podboju Pomorza, chciał je związać z Polską i z zachodem przez zaprowadzenie chrześcijaństwa w kraju na wskroś pogańskim. Pomógł mu do tego biskup Otto i w czasie wyprawy misyjnej między 1124—1128 r. nawrócił przeszło 22000 osób. Z wyników jego pracy skorzystali niestety w następstwie Niemcy. W trakcie pierwszej misji Otto założył 11 kościołów. Jednak tereny Pomorza Zachodniego pozostawały w znacznej części pogańskie, dlatego odbyła się druga wyprawa misyjna Ottona wiosną 1128 roku. Po jej zakończeniu powrócił do Bambergu. Zmarł w 1139, w wieku ok. 80 lat. a już w 1189 został kanonizowany przez papieża Klemensa III. Jego wspomnienie obchodzone jest w Kościele polskim 1 lipca. Jest patronem archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej.

Sieciech, możnowładca z rodu Starżów (zm. przed 1113), palatyn (wojewoda) Władysława Hermana, usunięty z urzędu i skazany na banicję ok. 1100 do kraju wrócił po kilku latach, jednak w Księstwie Polskim nie odegrał już żadnej roli. Prawdopodobnie został oślepiony.
Sieciech jest drugim (poza Masławem) udokumentowanym możnym spoza kręgów dynastycznych, który swoimi działaniami dążył do jawnego przejęcia władzy w Polsce. W okresie piastowania funkcji palatyna (1080-1100) prawdopodobnie przyczynił się do wygnania Bolesława Śmiałego, zwiększając swoje wpływy na dworze książęcym Władysława Hermana. Palatyn miał pod sobą dwór i osobę księcia, pod nieobecność władcy sprawował najwyższe funkcje wojskowe i państwowe. W ambicjach osiągnięcia godności książęcej pomagała mu Judyta Maria, żona Hermana. Prawdopodobnie była kochanką Sieciecha. Do najwyższych godności państwowych wynosił także swoich popleczników. W działalności Sieciecha niemałą rolę odgrywały takie cechy jak - ambicja, żądza władzy i chęć wzbogacenia się. Dla osiągnięcia swych celów palatyn potrafił użyć gwałtownych środków, mających dać mu możliwość długotrwałej władzy w kraju.

Marcin (zm. ok. 1115), arcybiskup gnieźnieński 1092.
Po raz pierwszy jest wspomniany przez Galla Anonima jako mediator w konflikcie między księciem Władysławem I Hermanem a jego synami Zbigniewem I i Bolesławem III Krzywoustym (1099/1100). W 1102 roku przewodniczył uroczystościom pogrzebowym Władysława w Płocku. Położył kres wojnie domowej i doprowadził do pojednania Bolesława ze Zbigniewem. Przyjmował legata papieskiego Gwalona, biskupa Beauvais, który ok. 1103 roku przewodniczył synodowi, na którym złożono z urzędu dwóch biskupów z powodu " nieprzestrzegania kanonów ". Gall Anonim ok. 1112 roku zadedykował arcybiskupowi Marcinowi swą kronikę. Data jego śmierci nie jest znana. Późniejsze źródła (m.in. Długosz) podają najczęściej rok 1118. Jego następca Jakub ze Żnina w 1124 roku był jeszcze prepozytem gnieźnieńskim, a jako arcybiskup jest udokumentowany dopiero w 1136 roku, stąd też niektórzy autorzy datują zgon Marcina dopiero na okres po 1124

Magnus, z możnowładczego rodu (Powałów?), palatyn wrocławski 1093, późniejszy palatyn mazowiecki?

Stefan, biskup płocki 1095-1102.? Brak źródeł pisanych na jego temat.
W XVI wieku, podczas przebudowy katedry płockiej dokonywanej przez biskupa Andrzeja Noskowskiego, znaleziono jego grób. To czyni jego postać historyczną. Według Wojciecha Kętrzyńskiego to on (a nie Marek) był pierwszym historycznym biskupem Płocka i sprawował ten urząd około 1076 roku.

Aleksander z Malonne,(zm. 9 marca 1156) z diecezji leodyjskiej w dzisiejszej Belgii, biskup płocki 1129-1156. Przybył do Polski razem z bratem Walterem, wyświęconym potem na biskupa wrocławskiego, którego wprowadzał w stosunki polskie. Wraz ze swoim bratem przeprowadzał w Polsce reformy papieża Grzegorza VII, a także prowadził wyprawy na pogańskich Prusów oraz uczestniczył w walce z Władysławem Wygnańcem i sprawował opiekę nad Bolesławem Kędzierzawym. Zasłużył się jako mecenas sztuki i fundator kościołów. W Płocku w miejscu katedry księcia Władysława Hermana rozpoczął budowę nowej romańskiej katedry na Wzgórzu Zamkowym (1130-1144). Ufundował osadzone w niej brązowe drzwi wejściowe (tzw. drzwi płockie) wykonane na zamówienie w latach 1152-1154 w ludwisarni Riquina i Weismutha w Magdeburgu (już w średniowieczu zostały wywiezione na Litwę, obecnie w nowogrodzkim soborze Mądrości Bożej, w płockiej katedrze znajduje się kopia). Katedrę konsekrowano w 1144.

Judyta Maria Salicka - (ur. 9 kwietnia 1047 w Rawennie, zm. 14 marca po 1092), córka cesarza Niemiec i Italii - Henryka III i Agnieszki z Poitou, żona króla węgierskiego - Salomona a następnie księcia polskiego - Władysława I Hermana.
W 1058 r. została zaręczona z późniejszym mężem - Salomonem. Małżeństwo nie układało się pomyślnie, oboje nie dotrzymywali wierności małżeńskiej. Wszystko wskazuje na to, że był to związek bezdzietny. Pojawiła się odosobniona teoria, jakoby mieli mieć córkę Zofię, żonę Poppona, hrabiego Bergu. Uchodzi ona za błędną już z samych względów chronologicznych[1]. Po śmierci Salomona, między 1087 a 1091 r. została żoną Władysława I Hermana. Urodziła mu 3 córki: nieznaną z imienia żonę ruskiego księcia, Agnieszkę i nieznaną z imienia żonę polskiego możnowładcy, dawniej niesłusznie identyfikowaną z Adelajdą, żoną Dypolda III.
Miała najprawdopodobniej duży wpływ na życie polityczne kraju. Przypuszcza się, że była kochanką wojewody i komesa pałacowego na dworze Władysława Hermana - Sieciecha. Razem z nim Judyta Maria starała się odwlec od walki o władzę po ojcu - pierworodnego Zbigniewa. Zmarła po 1092 r. Duże jest prawdopodobieństwo, że przeżyła męża czyli zmarła po 1102.

Leopard, rzeźbiarz i złotnik, kapelan na dworze Bolesława Krzywoustego 1129-1137, towarzysz Ottona z Bambergu (postać oznaczona 4) w jego misji na Pomorzu.

Skarbimir, możnowładca z rodu Awdańców, opiekun młodego Bolesława Krzywoustego, później jego palatyn 1106, oślepiony za bunt przeciw¬ko księciu 1117.

Żelisław Złotoręki -(ur. ? - zm. 1123)- jeden z komesów Bolesława Krzywoustego, dowódca wyprawy przeciw Świętopełkowi morawskiemu 1103.
Gall Anonim w Kronice polskiej podaje, że w nierozstrzygniętej bitwie na Morawach (ok. 1103) komes Żelisław utracił rękę, w której dzierżąc tarczę zasłaniał nią ciało, ale natychmiast pomścił mężnie jej utratę zabijając tego, który mu ją obciął. Książę Bolesław zaś dla uczczenia go zwrócił mu złotą rękę za cielesną

Beniamin z Tudeli (Ben-Jona)(zm. po 1173), uczony rabin, odbył podróże na wschód i opisał je. Pozostawił po sobie także opis środkowej Europy, szczególniej ziem, zamieszkałych przez ludy słowiańskie od Czech do Rusi, ułożony jak się zdaje na podstawie zasłyszanych relacyj.

Przybysze żydowscy z rodzinami.

Drużyna książęca " konwojująca Żydów.".

" Służba spiesząca z posiłkiem ".